Spinnakeren in baai van Quiberon en ankeren in golf van Morbihan
 
 
Vandaag zeilen we met onze Dufour 40 vanuit Port Tudy (Groix) naar Le Crouesty. We hebben te maken met een uitloper (rug) van het hogedrukgebied van de Azoren met enkel 's ochtends wat gemiezer.  Gestart met 5 knopen wind al snel toenemend tot 14 knopen constant uit westelijke hoek.
 
Het spinnakerzeil lag benedendeks en hoewel we meer ervaring hebben met halfwinders, willen we het spinnakerzeil zetten. Na wat gesakker over de spiboom die eerst aan lij stond de schoten die naar bakboord moesten verplaatst worden en het zeil dat getwist was, lukte het uiteindelijk dan toch. Vanaf toen was het puur zeilplezier en zalig genieten, twee uur lang. Meteen een suggestie: eigenlijk zouden we binnen de schoot van de MYC eens een spinnakerweekend moeten kunnen organiseren… 
 

Eenmaal toegekomen aan de punt van Quiberon moest er gegijpt worden, kous naar beneden en naar de andere kant brengen. De wind nam stilaan toe en comfortabel spinnakeren zat er niet meer in. Dus strijken. 
Meteen een nieuwe uitdaging om nu eens ten noorden van de Passage de la Teignouse de Baai van Quiberon binnen te varen.

 
Zoals je ziet (figuur onderaan), mooi de Zuid-kardiaal Le Pouilleux, de West-kardinalen Cariou en Le Cheval aan bakboord gelaten en dan hop richting La Teignouse, mooi tussen de vuurtoren en de 1 meter ondiepte ten ZW ervan. Het plottertje aan boord stelde niet veel voor, gelukkig hadden we een tablet met Navionics mee.
 
 
Recht naar de grotere haven van Le Crouesty met toch maar een verdomd smalle vaargeul om binnen te varen, gelukkig betond.  
De volgende dag naar Ile d’Arz het tweede grootste eiland in de Golf van Morbihan. Geen haven wel ankerboeien en -plaatsen aan de Zuidwestkant (Pen Raz). De wind en de stroming zaten goed, ideaal om eerst een rondvaart op de Morbihan te maken. Mor-Bihan betekent “kleine zee” in het Bretons. Ontelbare kleine eilandjes en adembenemende zichten. Het eerste deel van de route is goed te doen, maar naarmate we het verste deel opzochten was het toch opletten geblazen voor ondiepten en de betonning was ook niet je dat. Eventjes vastgelopen op Ile De Lern  (47°35.623’ N; 002°45;706’ W), veel stelde het niet voor en op de motor vlot weer van de ondiepte afgekomen. 
Aan Pen Raz dan geankerd op ketting van 30 m wat wel nodig was gezien het onrustig water. Weliswaar in twee keer want we vertrouwden de diepte van de eerste ankerplaats niet.

 
Met de dinghy dan maar naar de kleine kade op Ile d’Arz, wel spannend op het woelige water.  Ile d’ Arz is best wel een mooi eiland met een tropisch aandoende kustlijn, oude huizen en monumenten en gezellige bars. 

De volgende dag lichtten we het anker om de Golf van Morbihan uit te varen. De wind kwam uit Z-ZW richting. Wilden we de situatie wind-tegen-stroom vermijden en
zouden met de kentering op het einde van de vloedstroom – 1h15 na HW Port Navalo-  de nauwe uitgang passeren. De waterdiepte was nergens een probleem. Iets te vroeg kwamen we aan en zelfs bij doodtij zijn de stroomrafelingen indrukwekkend! Rondom ons kolkt en bruist het en met dichter bij de punt van de landtong van Port-Navalo tegenstromingen. Beetje kolkende soep.  Koersvast sturen en goed uit de doppen kijken is de boodschap. Maar we geraken er op zeil.
     
Het einde van zeilweek komt in zicht en ook dit jaar afgesloten met een verrukkelijke zeevruchtenschotel in de vertrekbasis La Trinité-sur-Mer. Hopelijk kunnen we dit feest volgend jaar opnieuw beleven!  
 
 
 
Jan Michels

Bracknell weerkaart van de spinnakerdag

Spinnakeren

Track rond de punt van Quiberon

Vuurtoren la Teignouse

Ankerplaats Ile d'Arz

Met de dinghy 's avonds terugkeren uit Ile d'Arz

Zeevruchtenschotel


Spinnakeren en de rafelingen aan Port Navalo


Winteractiviteit 2017 Askoy II door Paul R.

Rêver un impossible rêve....

Een roestig oud casco gaan bekijken, 10 euro inkom betalen voor een schip waarop -of all people- Jacques Brel twee jaar gezeild heeft, ...hmmm... een behoorlijke opdracht voor projectverantwoordelijke Marc De Roeck. Hij zal zijn best mogen doen! Ik zie de volgende generatie niet naar Zeebrugge afreizen om -godbetert - de Timeless van onze voorzitter te bezichtigen.

Het begon al goed. 31 man staan klappertandend op een tochtige parking voor een zo vervallen hangar als zijn inhoud. De poort gaat piepend en steunend open, een muffe koude lucht komt ons tegemoet. Links en rechts roestige memorabilia, schimmelachtige aquarellen aan de scheve gyprocwanden....zucht.

Tot Staf en Piet Wittevrongel het woord nemen, een warme gloed vult de ruimte, wat een begeestering, wat een energie. Op 30 seconden hebben ze ons allemaal mee. De Askoy II is in goede handen. Dit wordt een plaatje. Ik citeer uit de folder:

De onmogelijk gewaande redding van de AskoyII vanonder het zand aan de Noordwestkust van een verre Nieuw Zeeland, en het gehavende casco terug brengen naar z'n geboorteland, waren op zichzelf een huzarenstukje. Nu zijn we volop bezig het schip terug in z'n volle glorie te restaureren in een loods in de achterhaven van Zeebrugge. De Askoy II is nu eigenlijk al 'n stuk maritiem erfgoed, 'n schip met 'n verhaal, met mythische proporties. De Askoy zal uiteindelijk terug varen , op alle wereldzeeën, toegankelijk voor alle mensen die nog geloven in de kracht van een droom.

Aansluitend was er nog een lunch met cava in de CABO te Blankenberge. Noblesse oblige en alles klopte weer. Een warm welkom op een prachtige lokatie met zicht op de havengeul, een lekkere lunch met als dessertje een bezoek aan de reddingsdienst, de VBZR. Weerom een begenadigd spreker waar het enthousiasme van afdonderde. Nadien was er nog tijd voor een korte spectaculaire trip op het water met de mythische 'Sterken Dries".

De afwezigen hadden weer eens ongelijk, een topdag voor iedereen. Proficiat aan Marc DR , zijn opdracht -mission impossible- is met brio volbracht.


Weekendje Zeeland 11 november 2017 door Jan Michels

We gingen in op Paul’s uitnodiging voor een rondje Zeeland. Vertrekken in Willemstad, door de Roompotsluis de Noordzee op en terugkeren via de Westerschelde. Naarmate de afreisdatum naderde gaven de weersvoorspellingen : regen, kou en veel wind. Vooral op zondag.

Dan toch maar vertrekken en hopen op beterschap, dachten we. Maar vertrekken zat er niet meteen in. Het voorzeil van de Nausikaä kwam terug van de herstelling en moest nog aangeslagen worden. Doen we het nu meteen ? Na enkele vruchteloze pogingen besloten we dit toch maar straks te doen ergens in de luwte van de hoge muur van de Volkeraksluizen. Nadien mooi stukje gezeild op de Volkerak, wel even aan de grond gezeten, maar dat heeft niemand gezien. Regenkledij bovengehaald.

 

De Krammersluis invaren lukte nog wel maar bij ’t uitvaren gingen we dwars, er was sterke wind op kop en de boeg sloeg weg. Zonder veel schade konden we buiten varen naar de Zeelandbrug.  Enfin, dat was de bedoeling… maar de Centrale Verkeerspost Wemeldinge kwam via VHF 68 roet in het eten gooien. De Zeelandbrug was vanaf deze ochtend gestremd voor alle scheepsverkeer. Weg was onze reisplanning om op de Noordzee te geraken!  Eerlijk gezegd, was ik er niet rouwig om. Het was al laat geworden. We hadden veel tijd verloren bij de start en de weersvoorspellingen voor de Noordzee en zeker voor de Westerschelde  en Vlissingen werden onheilspellender. We besloten de nacht door te brengen in de jachthaven van Sint Annaland. ‘t Was wel speciaal om in de donkere kou met een krachtige zaklamp de tonnetjes tussen de schorren en slikken van de Krabbenkreek te zoeken. Het werd nog later en waren blij te kunnen gaan slapen.

's Anderendaags na het zeilersontbijt met spek en eieren gingen we het Grevelingenmeer op, het grootste zoutwatermeer van West-Europa. Veel zeilers waren er niet te bespeuren op het water, alle ruimte dus om veilig op te kruisen richting Brouwershaven.  Zodanig gingen we op in het zeilen dat we bijna vergaten onder Dwars in den Weg rond te varen …

Tijdig aangekomen en een mooi overnachtingsplaatsje gezocht in de Oude haven van de binnenstad van Brouwershaven. Met een ervaren kapitein liep het keren in de nauwe vaargeul en het aanleggen probleemloos! 

Tijd zat om het stadje te bezoeken, een restaurant te kiezen en het  was lang geleden dat we chinees gegeten hadden.

 

De volgende ochtend stonden we vroeger op. Het was koud en geregeld een felle regenbui, maar de wind zat goed. Ruime wind op voorzeil alleen. Het was zalig  zeilen in de ochtend met schitterende vergezichten met rijke koloriet. Het ging goed vooruit met af en toe een gijp. We hadden rustig de tijd om ons te verdiepen in de studie van het ronden van groen-rode en rood-groene scheidingsmarkeringen. 

De Shetlandpony’s op de Stampersplaat deden ons denken aan het vogelspotweekend van enkele jaren terug.

Maar het was koud en soms een felle hagelbui. Gelukkig juist kunnen schuilen in de sluis.

De hete thee met suiker deed deugd. Zo kwamen we ,mooi op tijd,  aan in Willemstad en zat ons prachtig zeilweekend er weer op.

 

Jan, Stefaan en Paul.