MYC-Medical Yachting Club

sinds 1994


MYC GOES NORTH 2018 door Jef Audenaert

The MYC goes North 23/06/2018 – 30/06/2018 .

 

Zaterdag 23 juni 2018, vertrek vanop Schiphol. Iedereen veilig en wel met de auto naar Schiphol. Lichte stress bij het inchecken, Christel en Jef hebben geen plaats op het vliegtuig. Geen rustig ontbijt op de luchthaven maar in het kielzog van Jan VG naar de bevoegde instanties om alsnog op het vliegtuig te geraken. Één devies, ze pakken de gehele MYC mee of niemand. (één voor allen - allen voor één, of zoiets…) Uiteindelijk een storm in een glas water, want er is plaats genoeg. Het blijkt toch een rare politiek bij de luchtvaartmaatschappijen. Een verhaal van overboekingen en passagiers die hun vlucht niet halen??? Om 11.00 iedereen vrolijk de lucht in, hop naar Stockholm. Rond 13.00 veilig op Zweedse grond, inclusief bagage, met de taxi’s wachtend aan de uitgang. Een half uurtje later stapt het hele gezelschap uit in Saltsjö-Duvnass. 3 boten, Käthe, Tommi en Lepanto, liggen te wachten om zondag te vertrekken.

 

Zondag 24 juni 2018 : Saltsjö-Duvnass -> Björkskär 59°21’908” N / 19°07’845”E – 35 Nm Zonnige maar frisse start met NNE wind – 7 Kts. In de loop van de dag bouwt de wind geleidelijk op tot een 5 Bft. Björkskär blijkt pal in de wind te liggen. Zelfs op motor komen we amper vooruit. (3000rpm – 3Kts) Na overleg met de andere schippers wordt de koers verlegd naar Sandhamn tot algemene vreugde van de dames. Mooringlines, douches en winkeltjes… Ze hebben hier een rare gewoonte om rond 20.00 met een knal de nationale vlag weg te halen. Die gaat trouwens om 8.00 met diezelfde knal weer omhoog…

 

Maandag 25 juni 2018 : Sandhamn -> Vedviken (Fjärdlang) 59°02’687”N/18°30’693”E – 30Nm Mooi tochtje buitenom voor Käthe en Lepanto over de Oostzee, de Tommi gaat binnendoor langs de eilanden. Rond 16.30 aangemeerd op z’n Zweeds met een anker achteraan en de neus tegen de stenen. Bomen genoeg om aan vast te maken.

 

Dinsdag 26 juni 2018 : Vedviken -> Huvudskär -> Brunnsviken 18Nm Huvudskär 58°57’998” / 18°34’291”E Brunnsviken (Ornö) 59°02’172”N / 18°22’438”E Lekker zeiltochtje, kleine afstand maar mooie tussenstop op Huvudskär voor de lunch. Aanmeren in Brunnsviken met de mooringhaak. Eenvoudig en praktisch. Haventje met zeer eenvoudige douche, botenwerf en aan de overkant een splinternieuw hotelletje in alle rust.

 

Woensdag 27 juni 2018 : Brunnsviken -> Malma Kvarn - 59°15’326”N / 18°36’909”E - 22Nm Rustig tochtje met een bakstagwindje. Gezellig haventje met restaurant en douche. Alles eenvoudig maar netjes verzorgd. Even verder op, achter de plaatselijke jeugdzeilschool, een heerlijk meertje waar sommigen het niet konden laten een duik te nemen.

 

Donderdag 28 juni 2018 : Malma Kvarn -> Krokholmsviken – 59°23’427”N / 18°47’961”E - 21Nm Vertrek rond 11.30 met een stevige wind (15-20 Kts – NNE) Onderweg nog een mooie ankerplek gepasseerd voor volgend jaar met de veelzeggende naam Dävelsöfjärdens. Krokholmsviken, een mooie ankerplek in de natuur en goed beschut voor alle winden (volgens de pilot…) Bij valavond draait de wind met een vingerknip 180° naar NNE (15-20Kts) Lepanto moet zich laat in de avond verleggen naar het midden van de baai. Tijdens de nacht blijft een stevige wind NNE wind staan met pieken van 25 Kts. Een nacht met weinig slaap!

 

Vrijdag 29 juni 2018 : Krokholmsviken -> Saltsjö Duvnas Tommi en Lepanto komen ‘s morgens in de problemen met een krabbend anker en vertrekken. Iedereen vertrekt op tijd terug naar Saltsjö Duvnas via Waxholm met een stevige NNE. ’s Avonds als afsluiter een lekker buffet in Saltsjö Pir met de hele ploeg.

 

Zaterdag 30 juni 2018 : vrije dag in Stockholm en terug naar huis

ZEILTRIP MEI 2018

 

door Lucas Flies

 

Storm aan de Engelse kust! Het plan om naar Southwold te gaan werd zo vervangen door een veiliger alternatief: naar Oostende. Niet met de trein maar met de Nausikaa.

 

Vrijdag reden we vlotjes richting Willemstad, met onderweg feestvierende Nederlanders gezien het hun “Koningsdag” was. De Nausikaa volgeladen met drank en eten om 5 dagen door te komen. Nog even de dieseltank volgooien om dan net op tijd door de Haringvlietbrug te gaan richting de sluis van Stellendam. Net buiten de sluis meerden we aan naast een tanker-schip en na een lekkere spaghetti kropen we vroeg onder de wol gezien de wekker om 6u stond.

 

Om 6u hadden we net onze kleren aan als de luide motor van ons buurschip start.

Snel gooiden we onze boot los zodat hij kon vertrekken. De stilte keerde terug zodat we stevig konden ontbijten voor wat een lange dag zou worden.

Iets voor 7u gooiden we de trossen los en kozen we het ruime sop. Gezien de windrichting was het een scherpe koers richting Engeland. Een wilde zee en stevige wind zorgde dat het even zoeken was naar de juiste hoeveelheid reven om een vlotte koers te varen. Zowel zee als hemel waren grijs van kleur en de zon kwam maar heel sporadisch piepen.

Een bezoekje in de kajuit op deze wilde zee bleek geen slim idee: Zeeziekte stak de kop op bij sommigen. Doordat er geen land of ander vast punt in zicht was, werd het alleen maar erger.

Tip: zorg dat je lekker (zoet) hebt ontbeten!

Na uren varen bleek dat Oostende bereiken met deze windrichting en met enkele zieken aan boord geen haalbaar plan meer was. We vielen af en de koers werd nu gezet richting Zeebrugge. Om 19u konden we daar aanmeren tussen enkele grote zeiljachten. Met cava en hapjes werd er geklonken op een stevige zeildag, ongeveer 60 zeemijl afgelegd op een 12-tal uur.
Een trio van verschillende pasta’s smaakte lekker op een lege maag.

 

De volgende ochtend, werd het rustiger zeilen langs de kust van Zeebrugge, Duinbergen, Knokke, Cadzand,... Met stroming mee waren we al vlot in Breskens, dus besloten we nog verder te varen tot Terneuzen. Aan het drukke kruispunt thv Terneuzen werden we kordaat opgeroepen door de controletoren “Gelieve uit het midden van de vaargeul te gaan”. De lijn tussen stuurboordswal en midden vaargeul is soms dun zo blijkt.

De voorlaatste dag viel de wind wat weg en was het vooral met de stroming richting de sluis van Hansweert. Zo gingen we rustig verder tot aan Yrseke. De plaatselijke oesters werden gedegusteerd met zicht op de oesterbanken. Bij het terugwandelen naar het jachthaventje zorgde springtij voor natte voeten bij enkelen. Later op de avond werden nog mosselen gegeten, in een echt mosselcafé. Een restaurant kon je het jammer genoeg niet noemen.

 

De laatste dag was het genieten! Via de Krammersluis en de Volkeraksluis zeilden we al vlinderend naar Willemstad. Een halo (ronde regenboogcirkel rond de zon) en een mooie wind zorgden dat we in schoonheid konden eindigen en ook de zeilen weer mooi droog waren na een natte en grijze 4-daagse.

 

Springtij in Yerseke

Spinakeren in de baai van Quiberon en ankeren in de golf van Morbihan 
 
 
Vandaag zeilen we met onze Dufour 40 vanuit Port Tudy (Groix) naar Le Crouesty. We hebben te maken met een uitloper (rug) van het hogedrukgebied van de Azoren met enkel 's ochtends wat gemiezer.  Gestart met 5 knopen wind al snel toenemend tot 14 knopen constant uit westelijke hoek.
 
Het spinnakerzeil lag benedendeks en hoewel we meer ervaring hebben met halfwinders, willen we het spinnakerzeil zetten. Na wat gesakker over de spiboom die eerst aan lij stond de schoten die naar bakboord moesten verplaatst worden en het zeil dat getwist was, lukte het uiteindelijk dan toch. Vanaf toen was het puur zeilplezier en zalig genieten, twee uur lang. Meteen een suggestie: eigenlijk zouden we binnen de schoot van de MYC eens een spinnakerweekend moeten kunnen organiseren… 
 

Eenmaal toegekomen aan de punt van Quiberon moest er gegijpt worden, kous naar beneden en naar de andere kant brengen. De wind nam stilaan toe en comfortabel spinnakeren zat er niet meer in. Dus strijken. 
Meteen een nieuwe uitdaging om nu eens ten noorden van de Passage de la Teignouse de Baai van Quiberon binnen te varen.

 
Zoals je ziet (figuur onderaan), mooi de Zuid-kardiaal Le Pouilleux, de West-kardinalen Cariou en Le Cheval aan bakboord gelaten en dan hop richting La Teignouse, mooi tussen de vuurtoren en de 1 meter ondiepte ten ZW ervan. Het plottertje aan boord stelde niet veel voor, gelukkig hadden we een tablet met Navionics mee.
 
 
Recht naar de grotere haven van Le Crouesty met toch maar een verdomd smalle vaargeul om binnen te varen, gelukkig betond.  
De volgende dag naar Ile d’Arz het tweede grootste eiland in de Golf van Morbihan. Geen haven wel ankerboeien en -plaatsen aan de Zuidwestkant (Pen Raz). De wind en de stroming zaten goed, ideaal om eerst een rondvaart op de Morbihan te maken. Mor-Bihan betekent “kleine zee” in het Bretons. Ontelbare kleine eilandjes en adembenemende zichten. Het eerste deel van de route is goed te doen, maar naarmate we het verste deel opzochten was het toch opletten geblazen voor ondiepten en de betonning was ook niet je dat. Eventjes vastgelopen op Ile De Lern  (47°35.623’ N; 002°45;706’ W), veel stelde het niet voor en op de motor vlot weer van de ondiepte afgekomen. 
Aan Pen Raz dan geankerd op ketting van 30 m wat wel nodig was gezien het onrustig water. Weliswaar in twee keer want we vertrouwden de diepte van de eerste ankerplaats niet.

 
Met de dinghy dan maar naar de kleine kade op Ile d’Arz, wel spannend op het woelige water.  Ile d’ Arz is best wel een mooi eiland met een tropisch aandoende kustlijn, oude huizen en monumenten en gezellige bars. 

De volgende dag lichtten we het anker om de Golf van Morbihan uit te varen. De wind kwam uit Z-ZW richting. Wilden we de situatie wind-tegen-stroom vermijden en
zouden met de kentering op het einde van de vloedstroom – 1h15 na HW Port Navalo-  de nauwe uitgang passeren. De waterdiepte was nergens een probleem. Iets te vroeg kwamen we aan en zelfs bij doodtij zijn de stroomrafelingen indrukwekkend! Rondom ons kolkt en bruist het en met dichter bij de punt van de landtong van Port-Navalo tegenstromingen. Beetje kolkende soep.  Koersvast sturen en goed uit de doppen kijken is de boodschap. Maar we geraken er op zeil.
     
Het einde van zeilweek komt in zicht en ook dit jaar afgesloten met een verrukkelijke zeevruchtenschotel in de vertrekbasis La Trinité-sur-Mer. Hopelijk kunnen we dit feest volgend jaar opnieuw beleven!  
 
 
 
Jan Michels

Bracknell weerkaart van de spinnakerdag

Spinnakeren

Track rond de punt van Quiberon

Vuurtoren la Teignouse

Ankerplaats Ile d'Arz

Met de dinghy 's avonds terugkeren uit Ile d'Arz

Zeevruchtenschotel


Spinnakeren en de rafelingen aan Port Navalo


Winteractiviteit 2017 Askoy II door Paul R.

Rêver un impossible rêve....

Een roestig oud casco gaan bekijken, 10 euro inkom betalen voor een schip waarop -of all people- Jacques Brel twee jaar gezeild heeft, ...hmmm... een behoorlijke opdracht voor projectverantwoordelijke Marc De Roeck. Hij zal zijn best mogen doen! Ik zie de volgende generatie niet naar Zeebrugge afreizen om -godbetert - de Timeless van onze voorzitter te bezichtigen.

Het begon al goed. 31 man staan klappertandend op een tochtige parking voor een zo vervallen hangar als zijn inhoud. De poort gaat piepend en steunend open, een muffe koude lucht komt ons tegemoet. Links en rechts roestige memorabilia, schimmelachtige aquarellen aan de scheve gyprocwanden....zucht.

Tot Staf en Piet Wittevrongel het woord nemen, een warme gloed vult de ruimte, wat een begeestering, wat een energie. Op 30 seconden hebben ze ons allemaal mee. De Askoy II is in goede handen. Dit wordt een plaatje. Ik citeer uit de folder:

De onmogelijk gewaande redding van de AskoyII vanonder het zand aan de Noordwestkust van een verre Nieuw Zeeland, en het gehavende casco terug brengen naar z'n geboorteland, waren op zichzelf een huzarenstukje. Nu zijn we volop bezig het schip terug in z'n volle glorie te restaureren in een loods in de achterhaven van Zeebrugge. De Askoy II is nu eigenlijk al 'n stuk maritiem erfgoed, 'n schip met 'n verhaal, met mythische proporties. De Askoy zal uiteindelijk terug varen , op alle wereldzeeën, toegankelijk voor alle mensen die nog geloven in de kracht van een droom.

Aansluitend was er nog een lunch met cava in de CABO te Blankenberge. Noblesse oblige en alles klopte weer. Een warm welkom op een prachtige lokatie met zicht op de havengeul, een lekkere lunch met als dessertje een bezoek aan de reddingsdienst, de VBZR. Weerom een begenadigd spreker waar het enthousiasme van afdonderde. Nadien was er nog tijd voor een korte spectaculaire trip op het water met de mythische 'Sterken Dries".

De afwezigen hadden weer eens ongelijk, een topdag voor iedereen. Proficiat aan Marc DR , zijn opdracht -mission impossible- is met brio volbracht.


Weekendje Zeeland 11 november 2017 door Jan Michels

We gingen in op Paul’s uitnodiging voor een rondje Zeeland. Vertrekken in Willemstad, door de Roompotsluis de Noordzee op en terugkeren via de Westerschelde. Naarmate de afreisdatum naderde gaven de weersvoorspellingen : regen, kou en veel wind. Vooral op zondag.

Dan toch maar vertrekken en hopen op beterschap, dachten we. Maar vertrekken zat er niet meteen in. Het voorzeil van de Nausikaä kwam terug van de herstelling en moest nog aangeslagen worden. Doen we het nu meteen ? Na enkele vruchteloze pogingen besloten we dit toch maar straks te doen ergens in de luwte van de hoge muur van de Volkeraksluizen. Nadien mooi stukje gezeild op de Volkerak, wel even aan de grond gezeten, maar dat heeft niemand gezien. Regenkledij bovengehaald.

 

De Krammersluis invaren lukte nog wel maar bij ’t uitvaren gingen we dwars, er was sterke wind op kop en de boeg sloeg weg. Zonder veel schade konden we buiten varen naar de Zeelandbrug.  Enfin, dat was de bedoeling… maar de Centrale Verkeerspost Wemeldinge kwam via VHF 68 roet in het eten gooien. De Zeelandbrug was vanaf deze ochtend gestremd voor alle scheepsverkeer. Weg was onze reisplanning om op de Noordzee te geraken!  Eerlijk gezegd, was ik er niet rouwig om. Het was al laat geworden. We hadden veel tijd verloren bij de start en de weersvoorspellingen voor de Noordzee en zeker voor de Westerschelde  en Vlissingen werden onheilspellender. We besloten de nacht door te brengen in de jachthaven van Sint Annaland. ‘t Was wel speciaal om in de donkere kou met een krachtige zaklamp de tonnetjes tussen de schorren en slikken van de Krabbenkreek te zoeken. Het werd nog later en waren blij te kunnen gaan slapen.

's Anderendaags na het zeilersontbijt met spek en eieren gingen we het Grevelingenmeer op, het grootste zoutwatermeer van West-Europa. Veel zeilers waren er niet te bespeuren op het water, alle ruimte dus om veilig op te kruisen richting Brouwershaven.  Zodanig gingen we op in het zeilen dat we bijna vergaten onder Dwars in den Weg rond te varen …

Tijdig aangekomen en een mooi overnachtingsplaatsje gezocht in de Oude haven van de binnenstad van Brouwershaven. Met een ervaren kapitein liep het keren in de nauwe vaargeul en het aanleggen probleemloos! 

Tijd zat om het stadje te bezoeken, een restaurant te kiezen en het  was lang geleden dat we chinees gegeten hadden.

 

De volgende ochtend stonden we vroeger op. Het was koud en geregeld een felle regenbui, maar de wind zat goed. Ruime wind op voorzeil alleen. Het was zalig  zeilen in de ochtend met schitterende vergezichten met rijke koloriet. Het ging goed vooruit met af en toe een gijp. We hadden rustig de tijd om ons te verdiepen in de studie van het ronden van groen-rode en rood-groene scheidingsmarkeringen. 

De Shetlandpony’s op de Stampersplaat deden ons denken aan het vogelspotweekend van enkele jaren terug.

Maar het was koud en soms een felle hagelbui. Gelukkig juist kunnen schuilen in de sluis.

De hete thee met suiker deed deugd. Zo kwamen we ,mooi op tijd,  aan in Willemstad en zat ons prachtig zeilweekend er weer op.

 

Jan, Stefaan en Paul.